Józef Chełmoński (1849-1914), mistrz polskiego pejzażu, urodził się w podłowickiej wsi Boczki. Od dziecka przejawiał talent malarski, w czym wspierali go rodzice. Jako nastolatek, w latach 1862 – 1865, uczęszczał do Powiatowej Szkoły Ogólnej w Łowiczu, mieszczącej się w gmachu pomisjonarskim – obecnej siedzibie muzeum. Następnie uczył się w warszawskiej Klasie Rysunkowej i w prywatnej pracowni Wojciecha Gersona (1867–1872), studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (1872–1875). W 1875 udał się do Paryża, gdzie zyskał dużą popularność dzięki oryginalnej tematyce swoich obrazów. Współpracował jako ilustrator z paryskim „Le Monde Illustré”. Zwiedził również Włochy, Podole i Ukrainę, których pejzaże znalazły odzwierciedlenie w jego sztuce. Po powrocie do kraju w 1887 r. wraz z rodziną zamieszkał początkowo w Warszawie, a w 1889 r. nabył dworek w Kuklówce, gdzie mieszkał aż do śmierci. Pochowany został na cmentarzu w Żelechowie.

W zbiorach łowickiego muzeum znajduje się szkic malarski „Krajobraz z jeziorkiem w lesie” z ok. 1900 r. oraz rysunek obustronny „Oberek” (1878 r.) / „W Sudanie” (1884 r.). Ponadto na ekspozycji podziwiać można kilka prac ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie i z kolekcji prywatnych.

Obecnie ekspozycja wzbogaci się o kolejne dwa dzieła z kolekcji prywatnej – depozyty:

1/ Józef Chełmoński (1849 – 1914), Pejzaż – Boczki, ok. 1900 r., nie sygnowany, olej na płótnie naklejonym na tekturę;

2/ Józef Chełmoński (1849 – 1914), Rysunek: Studium żurawi, ok. 1900 r., sygn. p.d.: Józef Chełmoński. Na odwrocie potwierdzenie autentyczności przez córkę, Jadwigę Chełmońską.

Oba obrazy będzie można podziwiać w Muzeum w Łowiczu, gdy już zostanie otwarte po kwarantannie. Tymczasem zapraszamy do obejrzenia ich w wersji elektronicznej.